Jeugd
Hoe moeilijk is het om te leven als je gepest wordt. Hoe moeilijk is het om te leven als je mishandeld wordt door je vader?
Ik kan het je zeggen. Het is heel moeilijk. De wereld is een stuk kleiner. Ik leefde met de angst dat de mensen om me heen mij allemaal wilden slaan. Ik had geen zelfvertrouwen. Overal zag ik gevaar. Mijn angst dreef mij tot wanhoop. Op school, thuis. Nergens voelde ik mij vrij.
Totdat mijn vader besloot om naar een camping te gaan. Daar leerde ik wat vrijheid was, daar kreeg ik vrienden.
Wij stonden in een laantje. Aan weerszijden tenten of caravans. Hoe leuk! Na een gewenningsperiode van een aantal weken, was er een harmonie onder de kampeerders ontstaan. Gezelligheid was troef. Gezellige barbecues (voor de volwassenen, het mocht niet teveel kosten), nachtelijke vispartijen op een boot (voor de volwassenen, kinderen moesten slapen) en er werden spelletjes gespeeld, ook met de kinderen. Andere spelletjes die voor volwassenen waren, heb ik niet meegekregen. Daar werden wij niet over geïnformeerd.
Mijn vrienden waren ook mijn broers vrienden. Later werd de selectie kieskeuriger. Ieder had zijn eigen vriendengroep. Ik heb drie broers en een zus. Ik ben de tweede op volgorde van leeftijd.
We trokken erop uit. Naar het voetbalveld. Balletje trappen, wedstrijden spelen. Serieus of voor de lol. In het laatste geval was het voetbalveld overbevolkt met meisjes en jongens. Wat hadden we een schik. Zelfs Jan Boskamp voetbalde mee. Ik keek heel erg tegen hem op.
Als kleine jongen is dit geweldig.
In ons laantje was er reuring ontstaan. Waarom, wie en wat wist ik niet. Daar hadden kinderen niks mee te maken. Wat ik wel weet, is dat er twee kampen waren ontstaan. Het clubje was toch niet zo hecht. De harmonie lag ergens in het riool.
Mijn vader vond het hoog tijd om een caravan te kopen. Dat ging niet door, te duur, te klein en niet mooi.
Met familie en kennissen heeft mijn vader een caravan gebouwd. Tien meter lang en ongeveer drie meter breed. Het interieur heeft hij zelf gebouwd. De elektriciteit werd verzorgd door een oom, het laswerk door een andere oom, en wij, wij moesten niet zeuren. Schiet op, ga spelen.
Met zijn losse handen heeft mijn vader een prachtige caravan gemaakt.
Mijn zelfvertrouwen groeide met het jaar. Ik ging voetballen bij een vereniging. Ik kreeg zo nu en dan verkering.
Ik kan wel zeggen dat elke vernedering, elk pak slaag en elke pesterij, mij sterker heeft gemaakt.
Met mijn vuist gericht naar de lucht, ging ik de strijd aan met mezelf. Ik heb gewonnen op vele vlakken, maar het vertrouwen in een ander is weg. Dat vertrouwen krijgt iemand niet zomaar, dat moeten ze verdienen.
PB
Ik kan het je zeggen. Het is heel moeilijk. De wereld is een stuk kleiner. Ik leefde met de angst dat de mensen om me heen mij allemaal wilden slaan. Ik had geen zelfvertrouwen. Overal zag ik gevaar. Mijn angst dreef mij tot wanhoop. Op school, thuis. Nergens voelde ik mij vrij.
Totdat mijn vader besloot om naar een camping te gaan. Daar leerde ik wat vrijheid was, daar kreeg ik vrienden.
Wij stonden in een laantje. Aan weerszijden tenten of caravans. Hoe leuk! Na een gewenningsperiode van een aantal weken, was er een harmonie onder de kampeerders ontstaan. Gezelligheid was troef. Gezellige barbecues (voor de volwassenen, het mocht niet teveel kosten), nachtelijke vispartijen op een boot (voor de volwassenen, kinderen moesten slapen) en er werden spelletjes gespeeld, ook met de kinderen. Andere spelletjes die voor volwassenen waren, heb ik niet meegekregen. Daar werden wij niet over geïnformeerd.
Mijn vrienden waren ook mijn broers vrienden. Later werd de selectie kieskeuriger. Ieder had zijn eigen vriendengroep. Ik heb drie broers en een zus. Ik ben de tweede op volgorde van leeftijd.
We trokken erop uit. Naar het voetbalveld. Balletje trappen, wedstrijden spelen. Serieus of voor de lol. In het laatste geval was het voetbalveld overbevolkt met meisjes en jongens. Wat hadden we een schik. Zelfs Jan Boskamp voetbalde mee. Ik keek heel erg tegen hem op.
Als kleine jongen is dit geweldig.
In ons laantje was er reuring ontstaan. Waarom, wie en wat wist ik niet. Daar hadden kinderen niks mee te maken. Wat ik wel weet, is dat er twee kampen waren ontstaan. Het clubje was toch niet zo hecht. De harmonie lag ergens in het riool.
Mijn vader vond het hoog tijd om een caravan te kopen. Dat ging niet door, te duur, te klein en niet mooi.
Met familie en kennissen heeft mijn vader een caravan gebouwd. Tien meter lang en ongeveer drie meter breed. Het interieur heeft hij zelf gebouwd. De elektriciteit werd verzorgd door een oom, het laswerk door een andere oom, en wij, wij moesten niet zeuren. Schiet op, ga spelen.
Met zijn losse handen heeft mijn vader een prachtige caravan gemaakt.
Mijn zelfvertrouwen groeide met het jaar. Ik ging voetballen bij een vereniging. Ik kreeg zo nu en dan verkering.
Ik kan wel zeggen dat elke vernedering, elk pak slaag en elke pesterij, mij sterker heeft gemaakt.
Met mijn vuist gericht naar de lucht, ging ik de strijd aan met mezelf. Ik heb gewonnen op vele vlakken, maar het vertrouwen in een ander is weg. Dat vertrouwen krijgt iemand niet zomaar, dat moeten ze verdienen.
PB
Reacties
Een reactie posten